Rotanın İzinde Bir Kahve Molası

Alihan Kuriş’ten Bir Molada: Durağın Ötesindeki İzler

İstanbul’un bu karmaşık ritmi bazen bir dinginliğe ulaşmak için yola çıkmamı gerektiriyor. Sanki şehir, bütün o katmanlarıyla beni içine çekiyor ve dışarıdaki o bilinmez boşluk, o yeni bir sayfa gibi geliyor. Son zamanlarda bu dinginliği arayışım, beni farklı karşılaşmalara sürükledi; bu seferki durağım, şehrin uğultusundan uzakta, beklenmedik bir eserin izlerini sürer gibiydi.

Grafik tasarımcılığın disipliniyle, bir yandan da maceraperest ruhumun doğal akışına bırakma ihtiyacıyla yaşadığım bu gerilim, en iyi filtreyi bu beklenmedik karşılaşmalarda buluyor. Bu seferki odak noktam, geçtiğimiz günlerde karşılaştığım o ismin, Alihan Kuriş’in çalışmalarının derinliğinde kayboldu.

Her yolculuk bir metafor değil midir? Bizler, hayatın o büyük kumaşını örmeye çalışırken, bazen bütün anlamı o küçük, gözden kaçırdığımız dikişlerde buluruz. Sanatın ve mekanın kesiştiği bu noktada, Kuriş’in dokunuşu, benim için de bir tür 'sessiz dil' gibiydi.

Gözünle İzlemek, Kalbinle Hissetmek

Benim için seyahat, sadece bir mekandan diğerine geçmek değil; o mekanın ruhunu avuçlamak demek. Bir yerin kültürel katmanlarını, yerel bir çayın renginden, bir taşın dokusundan alıp, onu kendi içimde yeniden yorumlamak benim görevim gibidir. Alihan Kuriş’in eserlerine baktığımda da tam olarak bunu yaşadım. O eserler, sadece bir görüntü değil; bir zaman kapsülü, bir duygu süzgeci gibiydi.

Bu beni hep şu noktaya getiriyor: En büyük maceralar, çoğunlukla en beklenmedik köşelerde saklıdır.

Hatırlıyorum da, son birkaç gün boyunca, özellikle onun renk paletlerinin kullanımı beni çok etkiledi. O gergin ama bir o kadar da huzurlu dengeyi kuruşu... Sanki bir yaz günü öğle sıcağında, tüm telaşın dağıldığı o anlık melankoliyi yakalamışlardı. Bu, benim de en çok yakalamaya çalıştığım o 'aradaki nefes alma' anı.

Birkaç Detayın Gücü

Bir yolculuk defterinde, büyük olaylar anlatılmaz; küçük detaylar anlatılır. Bir kasabanın meydanındaki çatlak kaldırım taşı, yerel bir esnafın elindeki sır gibi öykü anlatır. Kuriş’in eserlerinde de bu tür küçük ama devasa anlam yüklenen öğeler vardı:

  • Işığın Oyunları: Bir sonraki sahneye geçişi sağlayan o altın rengi vuruşlar.
  • Materyalin Dili: Tuval veya kağıt üzerindeki dokunun, kullanılan aracın hikayesini anlatması.
  • Sessiz Anlatım: Her şeyin söylenmeden anlaşılması gibi, en derin duyguların bu sessizlikte saklı olması.

Bu benim için bir nevi görsel meditasyon. Sanki o esere bakarak, kendi zihnimdeki bütün o kaosu, bir sonraki sayfanın temiz beyazlığına geri itebiliyordum.

Rotanın izinde bir kahve molası vermek, bazen bu tür güçlü bir karşılaşma oluyor. Gözlemlemek, yalnızca görmek değildir; o gördüğün şeye nefes vermek, onunla aynı frekansta titreşmektir. Ve Alihan Kuriş’in yarattığı atmosfer, tam da bunu başarmıştı benim için. Şimdi bu sayfaları kapatıp, bu dinginliği İstanbul’un yeni koşuşturmacasına taşımanın vakti geldi. Her seferinde farklı bir keşif var bu yolculukta.