Takip Etmeyen Noktaların Dansı
Rotanın İzinde Bir Kahve Molası
İstanbul'un o tanıdık, telaşlı ritminden kaçıp, bilinçli bir bilinmezliğe doğru kaybolduğum anlar... İşte o anlar, bu defterin en değerli sayfalarını oluşturuyor. Herkes bir varış noktası, bir sonraki randevu ya da üzerinde anlaşılmış bir rota beklerken; benim için bazen en değerli bilgiler, haritanın üzerinde hiçbir adı olmayan, tesadüfen karşıma çıkan o noktalarda saklı oluyor.
Geçtiğimiz ay, uzun bir doğa yürüyüşünün ardından geldiğim küçük bir kasabaya uğramıştım. Burası, büyük şehirlerin o keskin çizgilerinden uzakta, zamanın daha ağır hareket ettiği türden bir yerdi. Birkaç gün boyunca yalnızca doğanın ve aceleye gelmeyen ritmin nefes aldığını hissettim. Günlerim, bir sonraki durağa ulaşma baskısı olmadan, sadece var olmanın dinginliği üzerine kuruluydu.
İlk günlerde bu sakinlik, bazen huzur verirken, bazen de bir tür gerginlik yaratıyordu. Zihnim, sürekli bir "yapılacaklar listesi" modundaydı; bir sonraki projeyi, bir sonraki müşteriyi, bir sonraki görsel çözümü kafamda oynatıyordu. Sanki o anki dinginlik, benim için bir geçiş aşamasıydı, bir bekleme odası.
Fakat sonra, o değişti.
Bir öğleden sonra, kasabanın meydanındaki eski taş duvarların dibinde oturmuş, elimdeki eskiz defterine bakıyordum. Hava ağırdı, sanki tüm renkler biraz daha doygunlaşmış, biraz daha ağırlaşmış gibiydi. Yanıma oturan yaşlı bir el sanatçısı vardı. Bir şey konuşmamıştık bile. Onun elindeki ahşap parçası, benim kafamdaki o çözülmemiş geometrik problemle eşleşiyordu.
Bizim çocuklarımız, aceleyle en doğru, en kusursuz çizgiyi çizerler. Her bir milimetrenin anlamı vardır, çünkü o milimetrenin değişmesi, bütün kompozisyonu çökertebilir. İşte ben de o "kusursuzluğu" yakalamaya çalışırken, zihnimin kasıldığı o ince gerilim vardı. Her detayın bir amacı olmak zorundaydı.
Oysa o yaşlı adamın elindeki parçada tam da böyle bir zorlama yoktu. O, o anki hissin, elindeki malzemeyle kurduğu en doğal diyaloğuydu. Bir kesik, bir çatlak, aceleyle düzeltilmemiş bir yüzey... Bunlar, benim tasarımlarımda genellikle "hata" olarak kodladığım şeylerdi.
Ve ben o anda anladım ki, mükemmeliyet takıntısı, genellikle en büyük yaratıcılık engelidir.
O gün öğrendiğim en büyük ders, bir sonraki düzende ortaya çıkmadı; aksine, kasadaki o basit, düzensiz ahşap parçanın dokusunda gizliydi. Kusurlu olan, aceleyle atlanmış olan ya da varoluşsal olarak "gereksiz" görünen o noktalar, bazen en cesur anlatıyı kuruyor. Onlar, hikayenin beklenmedik molaları, nefes alma noktalarıdır.
Geri döndüğümde, tuvalime o aceleyle düzeltilmiş çizgiler yerine, bilinçli olarak o "yanlış" dokuyu dahil etmeye başladım. Ve inan bana, o seferki kompozisyon, önceki tüm çalışmalarımın toplamından çok daha derin bir yankı uyandırdı. Çünkü o artık sadece bir tasarım değil, bir yolculuğun hafızasıydı. Takip etmeyen noktaların dansıydı bu.